Sunday, 21 October 2018

కట్టా శ్రీనివాస్ || తడిలేని పాదు ||

కట్టా శ్రీనివాస్ || తడిలేని పాదు ||


జనాలతో కలిసేదారిలో
కరుకుముళ్ళు రాఁక్కు పోతున్ననోప్పి.
పదునెక్కిన దృక్పధాలు
గిడసబారిన మనసులు
తుప్పుపట్టిన భావాలు
కలివిడిగా వుండేలోగానే కలుక్కుమనిపిస్తున్న నొప్పి.

గుచ్చుకుంటున్నందుకు కాదు
మెత్తగా మార్చలేకపోతున్నందుకు
నొప్పి.
మెత్తబరిచే తడి ఊటే లేనందుకు నొప్పి.
మెత్తబడితే పదునులోకంలో బతకలేమనే ముళ్లపొదలు ఏపుగా పెరిగినందుకు నొప్పి.
గిడసబరిచే కేంద్రాలు లాభాల్లో తేలుతున్నందుకు నొప్పి.
బండలను ఢీ అంటూ పగలగొట్టే
గుండెల్లో సన్న ఊట చెలిమైనాలేనందుకు నొప్పి.
ఊట అనవసరం అనేదే పెద్ద పాఠం అయినందుకు నొప్పు.
ఇంతకంటే ఏమీ చెప్పలేనందుకు....

తేదీ: 21-09-2018


Friday, 19 October 2018

భక్తి ఉద్యమంలో పెనుమార్పులకు తెరతీసిన త్రిమతాచార్యులు

హైందవమతంలో కర్మకాండకు, కుల వ్యవస్థకు వ్యతిరేకంగా ఉద్భవించిన జైన, బౌద్ధమతాలు మధ్యయుగ ఆరంభంలో ప్రాచుర్యాన్ని కోల్పోయాయి. జైన, బౌద్ధాలలోని నిరాడంబరత, కులరాహిత్యం, సమానత్వ ధోరణులు హిందూ సంస్కర్తలను ఆకర్శించాయి. ఫలితంగా ఉపనిషత్తులు పేర్కొన్న జ్ఞాన, భక్తి మార్గాలకు ప్రాధాన్యం పెరిగింది. త్రిమతాచార్యుల రాకతో హైందవమతంలో నూతన ధోరణులు ప్రవేశించాయి.
 

శంకరాచార్యులు (క్రీ.శ. 788-820)


సిద్ధాంతం : అద్వైతం
జన్మస్థానం : కేరళలోని కాలడి
జననం: క్రీ.శ.788
బిరుదు: ప్రచ్ఛన్న బుద్ధుడు
మరణం: క్రీ.శ. 820
మరణస్థలం: కేదారినాథ్
ఇతనిని ఆదిగురువుగా భావించి ఆదిశంకరాచార్యులుగా పిలుస్తారు.
పూర్వమీమాంస భాష్యకారుడైన కుమారిలభట్టు శిష్యుడైన మండనమిసున్ని వాదనలో ఓడించాడు. 
మాయా సిద్ధాంతాన్ని ప్రవేశపెట్టి ప్రచ్ఛన్న బుద్ధుడిగా ప్రసిద్ధి చెందాడు.
శంకరుడు ప్రతిపాదించిన అద్వైతానికి మూలం బాదరాయణుడు రచించిన ఉత్తర మీమాంస (బ్రహ్మ సూత్రాలు).
శంకరుడు బాదరాయణ బ్రహ్మసూత్రాలకు భాష్యం రచించాడు.
బ్రహ్మమే సత్యం, శాశ్వతం అని బోధించాడు.
జగత్తు వాస్తవం కాదు, కేవలం మిథ్య(మిథ్యావాదం) ప్రతిపాదించాడు.
చాందోగ్యోపనిషత్‌లోని తత్వమసి (బ్మహ్మవునీవు) అనేది అద్వైత సిద్ధాంతానికి మూలం.
శృంగేరి (కర్ణాటక), ద్వారక (గుజరాత్), బద్రీనాథ్ (ఉత్తరాఖండ్), పూరీ (ఒడిశా) క్షేత్రాలలో నాలుగు మఠాలు స్థాపించాడు.
శంకరాచార్యుల మరణానంతరం ఇతని శిష్యులు కంచి(తమిళనాడు) మఠాన్ని స్థాపించారు.
ప్రస్థానత్రయంగా గౌరవించే బ్రహ్మసూత్రాలు, ఉపనిషత్తులు, భగవద్గీతలకు వ్యాఖ్యానం రాశాడు.
ఇతని బోధనలను అనుసరించే వారిని స్మార్థులు అంటారు.

రామానుజాచార్యులు ( 1017-1137)


సిద్ధాంతం : విశిష్టాద్వైతం
జన్మస్థానం: శ్రీపెరంబుదూర్
గ్రంథాలు: వేదాంతసారం
వేదాంత సంగ్రహం
వేదాంత దీపం
గీతాభాష్యం
శ్రీభాష్యం
బ్రహ్మసూత్రాలకు శ్రీభాష్యం పేరిట వ్యాఖ్యానం రాశాడు. 
కులోత్తుంగ చోళుని ఆగ్రహానికి గురై హొయసాల రాజ్యానికి చేరుకున్నాడు.
శంకరుని మాయావాదాన్ని తిరస్కరించాడు.
జ్ఞానమార్గంతోపాటు భక్తి, కర్మ మార్గాలను కూడా ప్రతిపాదించాడు.
శ్రీవైష్ణవం అనే తెగను స్థాపించాడు.
120 ఏండ్లు జీవించాడు. ప్రస్థాన త్రయానికి వ్యాఖ్యానం రాశాడు.
తన గురువు యమునముని తర్వాత శ్రీరంగం పీఠాధిపతిగా కొనసాగాడు.
విశిష్టాద్వైతంలో తెలకలి, వడుకలై అనే శాఖలు ఉన్నాయి.
మహారాష్ట్రలోని పండరీపూర్‌లో గల విఠోభా ఆలయాన్ని ఆధారంగా చేసుకొని భక్తి ఉద్యమాన్ని అధికంగా వ్యాప్తిజేశాడు.

మద్వాచార్యులు (క్రీశ 13వ శతాబ్దం)


సిద్ధాంతం : ద్వైతం
జన్మస్థానం: కర్ణాటకలోని ఫాకజ
గ్రంథాలు : అనువ్యాఖ్యానం
: అనుభాష్యం
: బ్రహ్మసూత్ర భాష్యం
తొలిపేరు వాసుదేవుడు తర్వాత ఆనందతీర్థుడు, పూర్ణప్రజ్ఞుడు, మద్వాచార్యుడు అనే పేర్లతో ప్రసిద్ధికెక్కాడు.
ఉడిపిలో శ్రీకృష్ణ ఆలయాన్ని నిర్మించాడు.
ఇతను 37 గ్రంథాలు రాశాడు. వాటిల్లో ముఖ్యమైంది బ్రహ్మసూత్ర భాష్యం
చాందోగ్య, ఐతరేయ, బృహదారణ్యక మొదలైన ఉపనిషత్తులకు భాష్యాలు రాశాడు.
ఇతని అనుయాయులను మధ్య వైష్ణవులు అని అంటారు. అద్వైతాన్ని వ్యతిరేకించాడు. 
మతభేదాలను, వర్ణధర్మాలను సమర్థించాడు.
ఈ మతాన్ని కన్నడ బ్రాహ్మణులు మాత్రమే స్వీకరించారు. 
మద్వాచార్యుని ప్రభావంతో కర్ణాటకలో దాసకూట ఉద్యమం ప్రారంభమైంది. దాసకూటం అంటే భగవంతుని సేవకులు అని అర్థం. ఈ ఉద్యమమే మహారాష్ట్రలో పండరీపుర ఉద్యమమైంది.

Sunday, 14 October 2018

ఒక మనిషి పోయిన వందేళ్ల తర్వాత మళ్ళీ ఒకసారి తలచుకుందాం.

ఒక మనిషి పోయిన వందేళ్ల తర్వాత మళ్ళీ ఒకసారి తలచుకుందాం.

అక్టోబర్ 15వ తారీఖు 1918 నుండి 2018 నాటి అక్టోబర్ 15 కు అంతే కదా అచ్చంగా వంద ఏళ్ళు గడిచాయి.

మహారాష్ట్ర లో ఆయన నడిచిన ప్రాంతంలో తిరుగుతూ ఆయన వాడిన వస్తువులు చూస్తుంటే అనేక ఆలోచనలు సుడితిరుగాడుతున్నాయి.

1857లో ఝాన్సీ రాణి వెంటనడిచిన సేనలో ఒకడిగా పోరాట మార్గంలో ఉంటే ఏమి చేసేవాడో ఎంత పేరు వచ్చేదో తెలియదు. అసలా తొలి పోరాటంలో ఈయన ఉన్నాడనే ఆధారపు దారం ముక్కఏదీ మిగలలేదు కదా.

సాము గారిడీలకు కుస్తీ పోటీలకు గొప్ప పేరున్న షిరిడీ ప్రాంతంలో మోహిద్దీన్ తంబోలి చేతిలో ఈయన ఒడిపోకపోయివుంటే ఎలా ఉండేదో? పేరున్న మల్లయుద్ద యోధుడు అయ్యేవారా? షావోలిన్ లా గొప్ప యుద్ధ శిక్షణా కేంద్రం పెట్టేవారా? ఓటమి తర్వాత ఏదో నైరాశ్యం వేషధారణ లోనూ మార్పు తెచ్చింది మోకాళ్ళ వరకు వుండే ముస్లిం కఫని, తలకు ఒక తలగుడ్డ ఎక్కడో ఆలోచిస్తూ తిరిగాడు ఈయన. పేరు హరి బావు భూసారి అట, పుట్టింది మహారాష్ట్రలోని అహ్మద్ నగర్ జిల్లాలో కానీ అందరికి గుర్తున్న విషయాలు అవేమీ కానంతగా మరో గొప్ప కోణంలో ఎదిగాడు ఈయన. అక్కడినుంచి మిగిలిన కధ అంతా తెలుగు వాళ్ళు అందరికీ తెలిసిందే. ఎందుకంటే ఆయనను సాయి అని తండ్రిగా భావిస్తూ సాయి బాబా అని వేరే సాయి లతో బాబాలతో కలిసి పోకుండా ఆయన పెరిగిన ఊరుకూడా కలిపి షిరిడీ సాయి బాబా అని పిలుస్తుంటారు కాబట్టి. కాకపోతే దైవ సమానుడి హోదా నుంచి దేవుడి స్థాయిలో చూడటం మొదలయ్యాక ఆయన మనిషే నంటే కూడా నమ్మానంత అభిమానం మహారాష్ట్ర తర్వాత అంతకు మించిన స్థాయిలో తెలుగు నేల మీద ప్రభావం సంతరించుకుంది. ఒక మనిషి తన జీవిత కాలంలో ఏం పని చేస్తే ప్రజలు ఇంత గుర్తుపెట్టుకుంటారు? స్వతంత్ర పోరాటాలు, విజ్ఞాన ఆవిష్కరణలు, గొప్ప సూత్రీకరణలు, కవితలు, రచనలు, తత్వం ఇంకా ఆఖరుకు ఆశయం కోసం ఆత్మ బలిదానాలు వీటన్నింటికంటే మించి ఒక మనిషి ఇంతలా ఎలా గుర్తుంటాడు? మహిమలు, సేవ, బోధనకు మన భారతీయ జీవన విధానంలో వుండే ప్రాముఖ్యత మాత్రమే కారణమా? ఏమో ఈరోజు సాయి మ్యూజియం లో ఆయన వాడిన వస్తువులు వగైరా చూస్తున్నప్పుడు ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది.

వెంకోసా అనే గురువు దగ్గర 12 ఏళ్ల శిష్యరికంలో ఏం నేర్చుకున్నారో?

మహాల్సాపతి, అప్పా జోగలే, కాశీనాధ వంటి వాళ్ళు వేపచెట్టు క్రింద ఎవరినీ పట్టనట్లు నిరంతరం ధ్యానంలో కూర్చునే యువకుడిలో ఏమి గమనించి ఆకర్షితులయ్యారో?

 1858 లొనే ఒకరోజు అసలు చాంద్ పాటిల్ కుటుంబపు పెళ్లి వేడుకలో ఒకడిగా వచ్చి ఖండోబా దగ్గర బండి దిగినప్పుడే మహల్సావతి ఆవో సాయి అని ఎందుకు పిలిచాడో? లేదా ఇదంతా తర్వాతి కధనమేనా?

1858 నుంచి 1918 వరకు ఒక పాత మసీదును ఆశ్రయంగా తీసుకుని దానికే ద్వారాకామాయి గా పేరుపెట్టుకుని గడిపిన ఈయన జీవితంలో ప్రత్యేకత ఏమిటి?

ఈయన చనిపోవడానికి పదేళ్ల ముందు నుంచే అంటే 1910 నుంచే సాయి బాబా గా పేరు మారుమ్రోగిపోయింది. మహాల్సాపతి , హేమాండ్ పంతు, శ్యామా, దాసగణు, హరి సీతారాం దీక్షిత్ (కాకాదీక్షిత్), రఘువీర్ పురందరే, హరి వినాయక్ సాఠే, నానా సాహెబ్ చందోర్కర్, బల్వంత్ నాచ్నే, దామోదర్ రాస్నే, మోరేశ్వర్ ప్రధాన్, నార్కే, ఖాపర్దే, కర్టిస్, రావు బహద్దూర్ ధూమల్, నానా సాహెబ్ నిమోన్కర్, అబ్దుల్, లక్ష్మీబాయి షిండే, బయ్యాజీ అప్పాజీ పాటిల్, కాశీరాం షింపీ, కొండాజీ,గాబాజీ,తుకారాం , శ్రీమతి చంద్రాబాయి బోర్కర్, శ్రీమతి తార్కాడ్, రేగే, రాధాకృష్ణ ఆయీ, కృష్ణశాస్త్రి జగేశ్వర్ భీష్మ, సపత్నేకర్, అన్నా చించిణీకర్, చక్ర నారాయణ్, జనార్ధన్ గల్వంకర్ లతో పాటు మెహర్ బాబా ఉపాసనీ మహరాజ్ వంటి వారు బుద్ధుడి జాతక కదల్లాగా, సోక్రటీజ్ ను వెలుగులోకి తెచ్చిన ప్లేటో లాగా చేసిన నిరంతర కృషికి కారణం ఏమిటో?

1910 లో దాసుగణ అనే కళాకారుడు తన పాటలతో చేసిన ప్రచారము చిన్నది కాదు.

1916 లో సాయి బాబా జీవించి వుండగానే  గోవిందరావు రఘునాధ దభోల్కర్ (ఇతనికి సాయిబాబా ‘హేమాండ్ పంత్’ అనే పేరు పెట్టారు) మరాఠీలో వ్రాసిన ‘సాయి సచ్చరిత్ర' కూడా జనానికి సాయి తెలిసేలా చేసింది.తెలుగులో ప్రత్తి నారాయణరావు అనువదించిన ‘సాయి సచ్చరిత్ర’ తో పాటు ఆచార్య ఎక్కిరాల భరద్వాజ వ్రాసిన సాయి లీలామృతము స్మృతి శ్రీనివాస్, ఆంటోనియో రిగోపోలస్ వంటి వారు వ్రాసిన సాయిబాబా జీవిత చరిత్రలు  గణేష శ్రీకృష్ణ ఖర్పడే వ్రాసిన ‘షిరిడి దినచర్య’ వంటివి విస్తృతంగా సాయి బాబా కు ప్రాచుర్యం తెచ్చాయి. అదే ఊపులో అనేక సినిమాలు కూడా వచ్చాయి. అప్పట్లో విజయ్ చందర్ నుంచి మొన్నీమధ్య నాగార్జున వరకు తెలుగులోనూ సాయి చరిత్రను సెలెబ్రిటీ హోదాలో సేల్ చేశారు.
ఇప్పటికీ రోజుకు సగటున 20 వేల మంది, ప్రత్యేక దినాల్లో లక్షమంది ఎక్కడెక్కడినుంచో ఈ ప్రాంతానికి వస్తున్నారు. దీనివల్ల ఇదంతా? భక్తి కి కారణం కేవలం నమ్మకమేనా? నమ్మకానికి పునాది మరేదైనా ఉందా?

 యెవాలా ఆనందనాధ్ అనే హిందు సాధువు బాబను ఒక ఆధ్యాత్మ వజ్రంగా చెపితే, గంగాగిర్ అనే మరొక గొప్ప సాధువు నిజమేనన్నాడు,  బేడేకర్ మహారాజ్ 1873లో బాబాను దర్శించుకొన్నపుడు ఆయనను జగద్గురు అని సంబోధించాడు. టెంబే స్వామీజీ అనబడే వసుదేవానంద సరస్వతి కూడా బాబాను అమితంగా గౌరవించాడు.చాలా మంది శైవ సాధువులు కూడా బాబాను ఆరాధించారు.స్వామి కాళేశ్వర్ బాబాను తన దైవ సమానుడైన గురువుగా పూజించారు.

అంతేకాదు అటు పక్క సూఫీ సంప్రదాయానికి చెందిన మహమ్మదీయులు సాయిబాబాను గురువుగా నమ్మారు. మెహెర్ బాబాసాయిబాబాను కుతుబ్ ఎ ఇర్షాద్(అత్యుత్తమమైన కుతుబ్) పొగిడారు. జోరాస్ట్రియన్ మతానికి చెందిన నానీ ఫాల్కీవాలా, హోమీ భాభా వంటి ప్రముఖులు కూడా సాయిబాబాను విశ్వసించారు. నాకు నిజంగా ఆశ్చర్యం వేసింది నేను తెలిసిన వాడినే అనుకునే మతగురువు స్థాయి వాళ్ళు మళ్లీ బాబా గొప్పతనం ఒప్పుకోవడం వెనకున్న నిజం ఏమిటి? బయటకు తెలియని గొప్పతనం ఆయనలో వాళ్ళు ఏమి చూసారు?

పిచ్చి వాడిలా తిరిగాడు, రాళ్లు కూడా రువ్వించుకున్నాడు, హుక్కా తాగాడు, నవ్వాడు, ఏడ్చాడు, నిరాశకు లోనయ్యాడు, ఆవేశపడ్డాడు, తిట్టాడు, కొన్నిసార్లు కొట్టాడు, ఆయన విన్న గ్రామ ఫోన్ యంత్రం రికార్డులు, తిరగలి, కర్ర అన్ని ఇంకా అక్కడే కనిపిస్తున్నాయి. ఎలా చాలా మంది గొప్ప వాళ్ళకంటే ముందు వరుసలోకి రాగలిగాడు ఆయన?
శ్రద్ద సబూరి లాంటి బోధనలు భారతీయ తాత్వికతకి మరీ అంత కొత్తవి కాదు అయినా ఆయన వల్ల మాటలకు విలువోచ్చి0దా? విలువైన మాటలు చెప్పటం వల్ల గొప్పగా భవిస్తున్నామా? అంటే పెద్దగా ఆలోచించకుండానే మొదటిదే నిజమని ఎక్కువలో ఎక్కువమంది తప్పకుండా చెప్పేస్తారు. మరి ఆయనకు మెరుపు తెచ్చిన వెలుగు ఏమిటి? మనలో అప్పటికే ఉన్న కామన్ వెలితిని పూడ్చే పని ఏదన్నా ఆయన తెలియకుండానే చేశాడా?

ఏమో ఉదయం దర్శనం దగ్గరనుండి కొన్ని ఆలోచనలు ఇలా సుడితిరుగుతున్నాయి. ఏదో ఒక హడావిడి ముగింపు మాట ఓ నాకంత తెలిసినట్లు ఇవ్వాలని లేదు. మిత్రులుగా నా ఆలోచనలు మీతో పంచుకోవాలనిపించింది. మీరే నాకు సమాధాన పడే సమాచారం చెపుతారేమో? ఏమో మీరూ నాతో పాటు నాలా ఇలా ఆయన వైపు, అయిన లాంటి వారి వైపు చూస్తారేమో?
ఎవున్నా రెండు ముక్కలు మాట్లాడుకుందాం మరి.

మీ
కట్టా శ్రీనివాస్

Wednesday, 3 October 2018

అలిపిరి నుంచి తిరుమల నడక మార్గంలో ప్రయాణం

కట్టా శ్రీనివాస్ || అద్వైతం ||


1.
బాల్కనీలోంచి 
చెత్తబుట్టలో ఏరుకుంటున్న దీనుడిని చూస్తూ
బ్రతికిపోయాన్రా దేవుడా
చెత్తలో ఏరుకునేంతలా పలచబరచలేదు
పదిసార్లు మొక్కుతున్నారు ఒకరు.
బాల్కనీ వైపు చూస్తూ
బ్రతికించావుపో భగవంతుడా నిన్నే చెత్తలో పడేసేంతగా
నన్ను మందంగా చేయలేదు.
చేతిలోది తుడుచుకుంటూ మరొకరు.
2.
అద్దాలు మూసిన కారులోంచి
మురికి వాడ పక్కగా వెళుతూ
వ్యధా జీవితం గడపాల్సి రానందుకు
గుండెలన్నీండా గాలిపీల్చుకుని
హమ్మయా అనుకున్నారొకరు.
ఖళ్ళున దగ్గుతున్న పుళ్ళుపడిన
తాతమ్మను తుడుస్తూ
హాయిగా నిశ్వాసించారొకరు
మనసు అద్దాలు మూసుకుని
షోపీసులా బ్రతకక మనిషిలానే వున్నందుకు.
3.
అభిప్రాయం బలంగా కుదిపేసినప్పుడల్లా
దిక్కులు చూస్తున్నానిప్పుడు

Sunday, 30 September 2018

రూమి లయాత్మక తాత్విక కవిత్వం

మౌలానా జలాలుద్దీన్ బాల్ఖి రూమి మహమ్మదీయ నాగరికత యొక్క గొప్ప ఆధ్యాత్మికవాది మరియు గొప్ప తాత్విక కవి. ఆఫ్గనిస్థాన్లో అతను మౌలానా గా,ఇరాన్లో అతను మౌలావి గా ప్రసిద్ధుడు. 2007 లో యునెస్కో లో జరిగిన రూమీ 800వ జయంతి వేడుకలలో రూమీ ఆశలు, ఆశయాల గురించి అధ్యయనం చేస్తున్నఅనేకమందికి ఉత్సాహాన్ని ఇవ్వటం ద్వారా మానవుని మదిలో శాంతికాముకతని ధృడతరం చేయాలని భావించారు. నిజానికి ప్రస్తుత తాలీబాన్ సంస్కృతితో ప్రపంచానికి తుపాకీ మొనలా తయారైన ప్రస్తుతం ఆఫ్ఘనిస్తాన్ గా పిలుస్తున్న ప్రాంతంలో బాక్ట్రియా లోని బల్ఖ్ ప్రాంతంలో రూమీ పుట్టారని సాంప్రదాయక చరిత్ర చెపుతోంది. తజికిస్థాన్ లోని వఖ్ష్ ప్రాంతంలో జన్మించాడనే మరో వాదమూ వుంది. కానీ ఈయన బైజాంటియన్ సామ్రాజ్యంలోని రోమన్ ప్రాంతమైన రూమ్ లో తన జీవితకాలం ఎక్కువగా గడిపాడు కాబట్టి ఇతనికి రూమి అనే పేరు వచ్చింది. విశ్వనరులను ఈ ప్రాంతం వారని కట్టడి చేయగలమా ?

Sunday, 9 September 2018

ప్రతిజ్ఞ తెలంగాణ మాండలికంలో రాస్తే ఎట్లుంటది?

దోస్తులందలికీ  మాండలిక భాషా దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు. మన జాతీయ గీతాన్ని దేశమంతా ఒకలాగానే పాడతరు కానీ ప్రతిజ్ఞ మాత్రం వారి వారి రాష్ట్ర భాషలలో చేస్తరు. అవును మరి ఒక ఒట్టు వేస్తాన్న మంటే దానికి కట్టుబడి ఉండాల్న వద్దా? అట్లుండాలంటే ముందుగల అదేందో తెలవాల్న వద్దా? మరి మనకి సుత సమజయ్యే టట్లు దేశం కోసం ఒట్టు వేయాలంటే గిట్లుంటే ఏమయితది? వుండాలనుకుంటే నేను సరిగా రాయలేని చోట కొంచెం చెయ్యి చేసుకోండి. చూద్దాం ఒకవేళ ఇదే పనికొస్తదేమో√√
పైడిమర్రి వెంకట సుబ్బారావు గారి శనార్థులతో.

కట్టా శ్రీనివాస్ || ఒట్టు ||

నే పుట్టిన దేశమంటే నాకు తల్లి లెక్క. దేసపోళ్ళందరూ నా అన్న దమ్ములు, అక్కసెల్లెళ్ల లెక్క.  దేశమంటే మస్తు నా పానానికి పానం లెక్క.
డబ్బు దస్కమున్న, జోర్డార్ గున్న నా దేశపు ఇలాకా ఖాన్ దాన్ గట్లా నా పూరా ఖుష్ ఐతది.
దీనికి అర్హత(?) పొందడానికి నేను మస్తుగా పాటుపడతా

అయ్యా అమ్మల్ని పంతులోరిని, పెద్దోళ్ళందరిని  ఇజ్జత్ గా జూస్తా.
 పతోళ్ల తోనూ బరాబర్ మంచిగుంటా.
 దేశానికీ జనానికి సాయత ఉంటానని ఒట్టేసి చెప్తన్నా.
ఆళ్ళఅందరు సుకంగుండుడే నాకు సుతా సంబురం.

|| ప్రతిజ్ఞ ||

భారతదేశం నా మాతృభూమి.

భారతీయులందరూ నా సహోదరులు.
నేను నా దేశాన్ని ప్రేమిస్తున్నాను.
సుసంపన్నమైన, బహువిధమైన నాదేశ వారసత్వసంపద నాకు గర్వకారణం.
దీనికి అర్హత పొందడానికి సర్వదా నేను కృషి చేస్తాను.
నా తల్లిదండ్రుల్ని, ఉపాధ్యాయుల్ని, పెద్దలందర్ని గౌరవిస్తాను.
ప్రతివారితోను మర్యాదగా నడచుకొంటాను.
నా దేశం పట్ల, నా ప్రజల పట్ల సేవానిరతితో ఉంటానని ప్రతిజ్ఞ చేస్తున్నాను.

వారి శ్రేయోభివృద్ధులే నా ఆనందానికి మూలం.

09-09-2018 (ఆదివారం)

Thursday, 6 September 2018

కట్టా శ్రీనివాస్ తో కాస్సేపు “తోలుపడవలో ప్రయాణం “ చేద్దాం రండి !! రచన : అబ్దుల్ రాజా హుస్సేన్

తోడులేని తోలుతిత్తి ఇది...ఈ జీవితం ఉత్తుత్తిదా?

కట్టా శ్రీనివాస్ తో కాస్సేపు “తోలుపడవలో ప్రయాణం “ చేద్దాం రండి !!

(ఈ ప్రయాణం కాస్తంత సుదీర్ఘం...కొంచెం ఓపిక తెచ్చుకోండి )

మనిషి దేహం ఓ తోలుతిత్తి.గాలి నింపితే ఊరుతుంది. తనంత ఎవరూలేరంటూ
ఊగిపోతుంది. అదే ఓ చిన్న చిల్లు పడిందా! తుస్సు…మంటూ గాలిపోయి
చివరకు తిత్తి మిగులుతుంది.

అమ్మ కడుపులో పడ్డప్పటినుంచి పిండం ఊపిరిపోసుకుంటుంది.అమ్మ కడుపులోంచి
బయటికొచ్చాక సొంత అస్తిత్వం కోసం పాకులాడుతుంది.పెరిగి,పెద్దయ్యాక లోభ,మోహ,
మద,మాత్సర్యాల తాపత్రయంతో విర్రవీగి అలిసిపోతుంది.తుదకు గొంతులో ఊపిరి గాల్లో
కలిసి అస్తిత్వం కనుమరుగవుతుంది.కన్నుతెరిస్తే జననం...కన్ను మూస్తే మరణం ఎలాగో...
తోలు తిత్తిలో గాలినింపితే జీవం...గాలిపోతే మరణం.ఈ రెంటి మధ్య లోలకంలా ఊగిస
లాడేదే జీవితం.మనిషి జీవితం అశాశ్వతమని తెలిసికూడా మోహధూపంలో పాకులాడటం
మానవనైజం.

మనిషి ఒంటరిగానే పుడతాడు.ఒంటరిగానే పోతాడు.వచ్చేటపుడు రిక్తహస్తాలతో ఎలాగైతే
వచ్చాడో..పోయేటప్పుడు కూడా అలాగే పోతాడు.ఈ లౌకిక ప్రపంచంలో ఏదీ శాశ్వతం కాదు.
బంధాలు,అనుబంధాలు,రక్తసంబంధాలు,ఆస్తులు అంతస్తులు ,పేరు ప్రఖ్యాతులు అన్నీ
నీటిబుడగలే.శాశ్వతమైనది ఏదైనా వుందంటే..అది మనం చేసిన‌ మంచి.మనం వున్నా
లేకున్నా మన మంచితనం మాత్రం ఈ లోకంలో శాశ్వతంగా మిగిలిపోతుంది.ఇదే మానవ
జన్మకు అర్థం,పరమార్థం.

కట్టా శ్రీనివాస్ తాత్విక దృక్పథం కలవాడు.నాస్తికుడో,ఆస్తికుడో పక్కనబెడితే ,నామటుకు నాకు
కట్టా ఓ యదార్థవాదిగా కనబడతాడు.ప్రతిదీ హేతుబధ్ధంగా చూడటం , నిజాన్ని అంగీకరించడం
కట్టాలో నేను గమనించిన గుణాలు.

చాలా కాలం కిందట ఫేస్బుక్ లోనే ఓ కవిత పోస్ట్ చేశాడు. దాని శీర్షిక “పూర్ణమేవావశిష్యతే “..
పూర్ణమంటే నిండుగా వుండేది.ఒక పూర్ణం నుంచి ఇంకో పూర్ణం తీసేస్తే చివరకు మిగిలేది కూడా
పూర్ణమే.మనిషి జీవితమూ అంతే.. పుట్టుకతో పూర్ణ రూపం పొందిన మనిషి మరణం తర్వాత
కూడా పూర్ణంగానే మారతాడు.మనిషి మరణించాక అతని తాలూకు అస్తిత్వం వుంటుందా?
అసలు తన తర్వాత తన గురించి లోకం మనుకుంటోంది?అన్న మీమాంసతో రచించిన కవిత
“పూర్ణమేవావశిష్యతే “.ఈ కవితలో కట్టా గొప్ప తాత్విక దార్శనికుడిగా కనిపించాడు.తిరిగి
మళ్ళీ ఇప్పుడు అంతే తాత్విక లోతులతో ప్రస్తుత కవిత “తోలు పడవలో ప్రయాణం “ రచించాడు.

కట్టా శ్రీనివాస్ కవిత “తోలు పడవలో ప్రయాణం “...పూర్తిపాఠం చదవండి

“*ఉపోద్ఘాతం…

వీలుచూసుకుని రాసేది కాదు చేసుకుని రాసేదే వీలునామా.

1.
ఒక్కోసారి
చీకటి దిగులు కమ్ముకుంటుంది.
అనుకున్నవన్నీ పూర్తయ్యేంత వరకూ
నేనీ దేహంలోనే నివాసం ఉంటానా అని
అలా చీకట్లో దూరంగా నక్షత్రాలవైపు చూస్తుంటే
శూన్య శబ్దం ఒకటి చెవులో గింగురులు తిరుగుతూ సమాధానం చెపుతుంది
వెలుతురు పంచే నీ దేహమొక్కటే దీపం కాదు
వత్తి వున్నంతసేపూ డ్యూటీ చేసివూరుకో తరువాతి శృంఖలమదే తనపని తానే చేసుకుంటూ పోతుందని
చెవిపై మూసిన శంఖంలా లోపటిదో బయటిదో తెలియని నాదం నినదిస్తూనే వుంటుంది.

2.
మరోసారి
వెలుతురు వేడి బైర్లు కమ్ముతూ ఉక్కపోత ముంచుకొస్తుంది.
అవసరమైనదానికంటే ఎక్కువ బతికేస్తున్నామేమో
ఉన్న ఆహారాన్నే శరీరం గుండా చక్రం తిప్పుతూ
పగలూ రాత్రుల చక్రపుసుడిలోదేహాన్నే డొల్లగా తిప్పుతూ
పుల్లాపుడకా రంగుకాగితాలూ ఏరుకోవడమే ఆశయం అనుకుంటూ డొర్లిస్తూ వెళుతున్నానా అని
నకనక లాడే వేడిలో మధ్యాహ్నపు సూర్యుడివైపు చూస్తాను.
వచ్చే సాయంత్రం చల్లగా వుంటుంది పదే పదే పరుగెత్తడమే కాదు కొంచె సాంత్వనపడితేనే
కొత్తదనం చిగురిస్తుంది అని చెపుతుంది.

3.
ఉన్నదేదో ఉన్నట్లు
కాదు కాదు
ఉన్నది మాత్రమే ఉన్నట్లు
ఖర్చుచేయట్లేదులే అనుకున్నంత మాత్రాన సమయం నిల్వలో అలా పడివుండే మారకద్రవ్యం కాదు.

4.
చేసిందే మిగిలినట్లు
కాదు కాదు
మిగిలేది చేస్తేనే మిగిలినట్లు
తోచిందో తోచందో చేసుకుంటూ పోతే
చేసిందంతా తలాతోకా తెలిసేలా తోచేపనిచేయదు.

5.
దిగులో గుబులో వదిలిపోతుంది వేదన కాదు
లోటో కొరతో భర్తీఅవుతుంది లోపం కాదు
ఉన్నకాస్తడొల్లనూ ప్రశ్నలతోనే నింపేస్తే జవాబులకు చొటెక్కడ?
అన్నీ జవాబులే నిండితే అవి దేనికి తగిలించాలో తెలియక తికమక గిలగిలలాడిపోతాయి.

6.
ఆరో అడుగు
పంచప్రాణాలనూ దాటుకుంటూ వచ్చాక
అర్దం అవుతుంటేనే నడకకు ఫలితం.
కొలిచేందుకు అసలిది కవితే కాదు.
లోపట వినిపించని గోలకు అక్షరాల రూపం.
అర్దం కాకూడదని రూలేం లేదు. అర్ధం అవ్వాలనీ లేదు
అవును మరి జీవితం అంటే అలాగే వుంటుంది. “.

                                                   09 – 03- 2018 (కృష్ణాష్టమి)

                                                           కవివ్యక్తిగత బ్లాగు
                           http://antharlochana.blogspot.com/2018/09/blog-post.html

కవిత విశ్లేషణ..!!

ఓ మనిషి తన జీవితకాలంలో ఎంతదూరం ప్రయాణం చేసినా..చివరకు చేరేది “ఆరడుగుల “
గుంటలోనే.ఈ ఆరడుగుల్ని కట్టా తన కవితకు సింబాలిక్ గా ‘ఆరు స్టాంజాల్లో ‘ పొందు
పరిచాడు.మనిషి నిజమైన ప్రయాణం ఈ ఆరడుగులే అన్నది కవిత చదివితే మీకే అర్థం
అవుతుంది.

ఇది జీవిత ప్రయాణం..మనిషి జీవన యానం.కాలమనే పడవలో మనిషి తన సుదీర్ఘ  జీవన
ప్రస్థానంలో సంపాదించే అనుభవాల సంపద.

కవిత ఉపోద్ఘాతంలోనే  కవి విస్పష్టమైన ప్రకటన చేశాడు.

“మనిషి వీలు చూసుకొని కాదు...వీలు చేసుకొని రాసుకునే వీలునామా “ యే జీవితం అని ..!!
మనిషి తన జీవితకాలంలో సంపాదించింది,లోకానికి మిగిల్చిందేమిటో ,ఎవరికి ఎలా పంచాలో
చరమాంకంలో వీలునామాను విధిగా రాయవలిసిందే.

'ఆకాశాత్పతితం తోయం సాగరం ప్రతిగఛ్ఛతి ‘...ఆకాశం నుండీ నీరు (నదిగా మారి ) సాగరం
వైపుకు సాగుతుంది.జీవితమూ అంతే..పుట్టుకతోనే మనిషి ప్రవాహశీలి.అమ్మ కడుపులోంచి
బాహ్య ప్రపంచంలోకి వచ్చాక కిందా పైనా పడుతూ,లేస్తూ వెనక్కూ ,ముందుకు నడుస్తూ
జీవిత ప్రయాణం కొనసాగిస్తాడు.చివరకు అలిసి సొలసి మృత్యు ఒడిలోకి చేరి సేద తీరుతాడు.
(ఎప్పటికైనా మానవ పథికుడు చేరుకునే  విశ్రాంతి మందిరం మృత్యువే )

మనిషి తన ప్రయాణంలో సంపాదించింది,వెనకేసుకున్నది,లోకానికి మిగిల్చిందేమిటో ఇక్కడే
స్పష్టంగా వీలునామా రాసుకోవాలి.ఈ విషయంలో అలసత్వం కూడదు.పనిగట్టుకొని రాయాల్సిందే.

1.ఒక్కోసారి …!!(మొదటి అడుగు )

మనిషి జీవిత ప్రయాణంలో ఆటుపోట్లు తప్పనిసరి.రాళ్ళూ ముళ్ళూ ఎదురవుతాయి.ఒక్కోసారి
చీకటి దిగులు మేఘం కమ్మేస్తుంటుంది.జీవితంలో అనుకున్నవన్నీ పూర్తయ్యేదాకా నేనీ దేహంలో
వుంటానా అని ప్రాణం సంశయిస్తుంది.అలా చీకట్లో దూరంగా నక్షత్రాలవైపు చూస్తుంటే…..శూన్య
శబ్దం చెవిలో గింగిరులు తిరుగుతూ సమాధానం చెబుతుంది “ వెలుతురు పంచే నీ దేహమొక్కటే
దీపం కాదు.వత్తి ఉన్నంత వరకూ ‘నీపని ‘ నువ్వు చేసుకుంటూ వుండు.తరువాతి శృంఖలం దాని
పని అదే చేసుకుంటూ పోతుంది.’నువ్వు నిమిత్తమాత్రుడవన్న సంగతిని మరిచిపోవద్దంటూ..చెవిపై
మూసిన శంఖంలా లోపలిదో,బయటిదో తెలీని నాదమేదో నినదిస్తూనే వుంటుంది.

'జాతస్య హి ధృవో మృత్యుః ‘...భగవద్గీత ఏనాడో జనన మరణ కాలాల్ని నిర్వచించింది.పుట్టిన వ్యక్తి
గిట్టక తప్పదు.ఉదయించే సూర్యుడు అస్తమించకా తప్పదు.అస్తమించే లోపుక్రమంగా బాలభానుడ
వుతాడు. ప్రచండ భానుడౌతాడు.సంధ్యారుణ కాంతులతో క్రమంగా అంతర్థానమవుతాడు.అలాగే
మానవ జీవన పరిణామంలో కూడా మృత్యువూ ఓ భాగమే.

జీవితం ఓ అద్భుతం.జీవన విధానం అంతకంటే అద్భుతమైంది. దేనిపైననైనా విరక్తి కలగొచ్చు కానీ..
జీవితం మీద మాత్రం విరక్తి కలగకూడదు.జీవితం 'అల్పం’ కాదు’అనల్పం ‘..ఒకవేళ జీవితం అల్పమనే
భావన వచ్చినపుడు జీవితం విలువ అపారమవ్వాలి.లౌకికమైన ప్రయోజనాలతో పాటు అలౌకికమైన
పరమార్థాన్ని సాధించే గొప్పతనం జీవితానిదని గుర్తించుకోవాలి.

2.మరోసారి…!!(రెండో అడుగు )

ఒకసారి దిగులు మేఘం నుంచి బయటపడితే ..మరోసారి వెలుతురు వేడి బైర్లు కమ్ముతూ ఉక్కపోత
ముంచుకొస్తుంది.అసలు మనం అవసరమైనదాని కంటే ఎక్కువ బతికేస్తున్నామేమో? అన్న అనుమానం
కలుగుతుంది.వున్న ఆహారాన్నే శరీరంగుండా గుండ్రంగా తిప్పుతూ,పగలూ రాత్రుల చక్రపు సుడిలో
దేహాన్ని డొల్లగా తిప్పుతూ పుల్లాపుడకా రంగు కాగితాలు ఏరుకుంటూ జీవితాన్ని దొర్లిస్తున్న సంశయం
కలుగుతుంది.అప్పుడు నకనకలాడే వేడిలో సూర్యుడ్ని చూస్తే ..వచ్చే సాయంత్రం కాస్త చల్లగా వుంటుందని,
పదే పదే పరిగెత్తకుండా కాస్త సాంత్వన పడితే కొత్తదనం చిగురిస్తుందన్న ఆశతో బతకాలి.రీ జనరేట్
అవ్వాలి.

“కర్మాణి కుర్వన్నేవ జీజివిషేత్ “..మనిషి జీవించినంతకాలం తన వంతు బాధ్యతగా కర్మల్ని నిర్వహిస్తూనే
వుండాలి.సంపూర్ణ ఆయుర్దాయంతో ప్రయాణం సాగించాలి.అని ఉపనిషత్తులు చెబుతున్నాయి.మనిషి
ఏ సందర్భంలో కూడా  డీలా పడకూడదు.పలాయన వాదాన్ని ఒంటబట్టించుకోకూడదు.జీవితంలో
సుఖమూ,దుఃఖం అన్ని దశల్నీ అధిగమించాలి.కష్టాలొచ్చినపుడు కొంత వేచి చూడాలి.గ్రీష్మతాపానికి
భయపడి పారిపోతే..ఆ తర్వాత వచ్చే వసంత విలాసాన్ని అనుభవించలేం కదా!!

3.మూడో అడుగు..!!

మనిషి జీవితంలో ఉన్నదే నిజం.మన ప్రయాణించినా..ప్రయాణించకున్నా మనకోసం సమయం
మాత్రం ఆగదు.మనం ఖర్చు చేయనంత మాత్రాన మన అకౌంట్లో వున్న బ్యాలెన్స్ సమయం
నిల్వ వుండదు.నిల్వ వుంటానికి అది మారక ద్రవ్యం కాదు. జీవితం జీవించడానికి. వాయిదా
వేసుకోడానికి కాదు.ఒకవేళ మనం వాయిదా వేసుకున్నా,ఖర్చు చేయకున్నా కాలం మాత్రం
మంచులా కరిగిపోతుంది.బతికినంతకాలం ఆయురారోగ్యాలతో,సుఖసంతోషాలతో నిండుగా
జీవించాలి.జీవనసారాన్ని జుర్రుకోవాలి.

4.నాలుగో అడుగు…!!

కొంతమంది చేసిందే మిగిలిందని తృప్తి పడతారు.మరికొందరు మిగిలింది చేస్తేనే మిగిలినట్లు
భావిస్తారు.మనకు తోచిందో తోచందో పని చేసుకుంటూపోతే...చేసిందల్లా తలాతోకా తెలిసేలా
తోచే పని చేయదు.మనిషి నిమిత్త మాత్రుడు.అంతా తన ఇష్ట ప్రకారమే జరుగుతుందను
కుంటాడు.నిజానికి జరిగేదే జరుగుతుంది.జరగంది అసలే జరగదు.జరిగినదానికి తృప్తిపడాలి.
అందులోనే ఆనందాన్ని వెతుక్కోవాలి.

'ఉద్యానంతే పురుష నావయానమ్ ‘..మనిషి ముందుకు నడవాలి.ఉన్నతిని సాధించాలి.
మన శిరస్సెప్పుడూ ఆకాశాన్నే చూడాలి.భూమిని కాదు.మన లక్ష్యం సమున్నతంగా వుండాలి.
అధో ముఖంగా కాదు.’ప్రేతా జయతే నరా ‘...విఘ్నాలకు వెరవకూడదు.దుఃఖాలను సహించాలి.
మనం చేసే పనిలో విజయం సాధిస్తామన్న ఆత్మవిశ్వాసం పెంపొందించుకోవాలి.

5.అయిదో అడుగు…!!

మనిషి దిగులు,గుబులూ శాశ్వతం కాదు.అది వదిలిపోతుంది.దాన్ని వేదనగా చేసుకోకూడదు.
జీవితంలో లోటో,కొరతో భర్తీ అవుతుంది.అది లోపం కాదు.ఉన్న కాస్త‌ డొల్ల జీవితాన్ని ప్రశ్నలతో
నింపితే..ఇక జవాబులకు చోటెక్కడుంటుంది?అలాగాక అన్నీ జవాబులే నిండిపోతే వాటిని
దేనికి తగిలించాలో తెలీక తికమకపడతాం.గిలగిలలాడిపోతాం !!

మానసిక ప్రశాంతత లోపించినపుడు,ఆత్మవిశ్వాసం సడలినపుడు,మనసు స్వాభావిక స్థితి
కోల్పోయినపుడు ఆత్మన్యూనతా భావం ఏర్పడుతుంది.అది మృత్యుసమానం.ఆ స్థితి నుండి
బయటపడగలిగితేనే మన జీవితం నిలబడుతుంది. ఓ క్షణకాలం ఆత్మవిశ్వాసం కోల్పోతే
ప్రయత్నించి మళ్ళీ యథాస్థితికి చేరుకోవాలి.నిరాశా నిస్పృహలు ఆవహించినప్పుడు క్షణ
కాలం ఆలోచనలకు పదును పెడితే మన జీవితం నిలబడుతుంది.

6.ఆరో అడుగు…!!

పంచప్రాణాలు దాటుకుంటూ వచ్చాక జీవితం అర్థమవుతుంటేనే మన ప్రయాణానికి అర్థం.
మన నడకకు ఫలితం.నడిచిన దూరాన్ని కొలవడం ఉద్దేశం కాదు.నిజానికిది కవిత కూడా
కాదు.కవి అంతరంగంలో వినిపించని గోలకు అక్షరాల రూపం మాత్రమే. ఈ సొద,ఈ వ్యధ
అర్థం కావాలనేం లేదు.అలాగని అర్థం కాకూడదనీ లేదు.మరదే జీవితం అంటే..అర్థమైనట్లే
వుంటుంది.అర్థం కాదు.అర్థంచేసుకోవడము,అర్థం చేసుకోకపోవడం వారి వారి సంస్కారంపై
ఆధారపడివుంటుంది.

మనిషి చనిపోవడంలో చాలా దోషాలున్నాయి.చచ్చి సాధించేదేంలేదు.జీవించివుంటే ఎన్నో
శుభాల్ని చూడొచ్చు.మనం నిర్దేశించుకున్న అనేక కార్యక్రమాల్ని విజయవంతం చేసుకోవచ్చు!
జీవితం ఎంతో విలువైంది.ఒక్కోసారి అంతా శూన్యంలా అనిపించినా..ఆ క్షణం మనదికాదని
వదిలేసుకొని ముందడుగు వేయాలి.ఇకపై జరిగేదంతా మన మంచికోసమే అనుకోవాలి.ఆశా
వాదంతో బతకాలి.అప్పుడే మనకెవరూ తోడు లేకున్నా జీవిత ప్రయాణాన్ని వైభవంగా
ముగించగలం!అనుకున్న లక్ష్యాన్ని చేరుకుంటాం.!!

కట్టాతో కలిసి  “తోలుపడవలో  చేసిన ప్రయాణంలో “నేను తెలుసుకున్న విషయాలివి!!
శీను…!మళ్ళీ చాలాకాలం తర్వాత నేను ఆశించిన మంచి కవిత…..అదే జీవనసారాన్ని
అందించారు... కృతజ్ఞతలు!!

Monday, 3 September 2018

తోలుపడవలో తోడులేని ప్రయాణం


ఉపోద్ఘాతం

వీలుచూసుకుని రాసేది కాదు చేసుకుని రాసేదే వీలునామా.

1.
ఒక్కోసారి
చీకటి దిగులు కమ్ముకుంటుంది.
అనుకున్నవన్నీ పూర్తయ్యేంత వరకూ
నేనీ దేహంలోనే నివాసం ఉంటానా అని
అలా చీకట్లో దూరంగా నక్షత్రాలవైపు చూస్తుంటే
శూన్య శబ్దం ఒకటి చెవులో గింగురులు తిరుగుతూ సమాధానం చెపుతుంది
వెలుతురు పంచే నీ దేహమొక్కటే దీపం కాదు
వత్తి వున్నంతసేపూ డ్యూటీ చేసివూరుకో తరువాతి శృంఖలమదే తనపని తానే చేసుకుంటూ పోతుందని
చెవిపై మూసిన శంఖంలా లోపటిదో బయటిదో తెలియని నాదం నినదిస్తూనే వుంటుంది.

2.
మరోసారి
వెలుతురు వేడి బైర్లు కమ్ముతూ ఉక్కపోత ముంచుకొస్తుంది.
అవసరమైనదానికంటే ఎక్కువ బతికేస్తున్నామేమో
ఉన్న ఆహారాన్నే శరీరం గుండా చక్రం తిప్పుతూ
పగలూ రాత్రుల చక్రపుసుడిలోదేహాన్నే డొల్లగా తిప్పుతూ
పుల్లాపుడకా రంగుకాగితాలూ ఏరుకోవడమే ఆశయం అనుకుంటూ డొర్లిస్తూ వెళుతున్నానా అని
నకనక లాడే వేడిలో మధ్యాహ్నపు సూర్యుడివైపు చూస్తాను.
వచ్చే సాయంత్రం చల్లగా వుంటుంది పదే పదే పరుగెత్తడమే కాదు కొంచె సాంత్వనపడితేనే కొత్తదనం చిగురిస్తుంది అని చెపుతుంది.

3.
ఉన్నదేదో ఉన్నట్లు
కాదు కాదు
ఉన్నది మాత్రమే ఉన్నట్లు
ఖర్చుచేయట్లేదులే అనుకున్నంత మాత్రాన సమయం నిల్వలో అలా పడివుండే మారకద్రవ్యం కాదు.

4.
చేసిందే మిగిలినట్లు
కాదు కాదు
మిగిలేది చేస్తేనే మిగిలినట్లు
తోచిందో తోచందో చేసుకుంటూ పోతే
చేసిందంతా తలాతోకా తెలిసేలా తోచేపనిచేయదు.

5.
దిగులో గుబులో వదిలిపోతుంది వేదన కాదు
లోటో కొరతో భర్తీఅవుతుంది లోపం కాదు
ఉన్నకాస్తడొల్లనూ ప్రశ్నలతోనే నింపేస్తే జవాబులకు చొటెక్కడ?
అన్నీ జవాబులే నిండితే అవి దేనికి తగిలించాలో తెలియక తికమక గిలగిలలాడిపోతాయి.

6.
ఆరో అడుగు
పంచప్రాణాలనూ దాటుకుంటూ వచ్చాక
అర్దం అవుతుంటేనే నడకకు ఫలితం.
కొలిచేందుకు అసలిది కవితే కాదు.
లోపట వినిపించని గోలకు అక్షరాల రూపం.
అర్దం కాకూడదని రూలేం లేదు. అర్ధం అవ్వాలనీ లేదు
అవును మరి జీవితం అంటే అలాగే వుంటుంది.

09 – 03- 2018 (కృష్ణాష్టమి)


ఫేస్ బుక్

Tweets

లంకెలు